10 Aralık 2011 Cumartesi, saat sabah 5:00. Hazırlık ve giyinmek için 30 dakika, Fulya’dan Caddebostan’a gitmek için 30 dakika. Hergele ve Azze son anda gelemiyor Beşiktaş’da durmak yok…

6:00′da Caddebostan migros önünde Özgür ve Berrak’la buluşuyorum ve yola çıkıyoruz. Tuzla’ya sahil yolundan gidiyoruz, geniş yol ve adalar manzarası sadece bize ait.

Sahil yolunun bitiminde bizi vinçler karşılıyor. Bir yönde gün doğarken diğer yönde büyük bir kayısı gibi görülen ay batıyor.

Bu sefer hazırlıklıyım, yanımda tripod var…

Berrak ve Özgür, o fotoğrafı istiyorum (:

Birazda ben…

Sahil yolundan sonra tersanelerin arkalarından Tuzla İskelesine varıyoruz.

Minik tekneler dolu denizde İTÜ’nün eğitim/araştırma gemisi dev gibi görünüyor.

Motosikletliler bir masaya sığmaz.

Saat 7:00 olmuş ama yalnızca börekçiler açık, bizim için farkeder mi… hayır tabi ki, şlop (:

Farklı motor bulunca bir bakmak lazım, gelenektendir…

Sahildeki kafeler açılana kadar ara sokaklarda turladık, Berrak bol bol video kaydı yaptı ve sonra Manastır iskele’de çay/kahve keyfine devam ettik.

Ve dönüş.  Bağdat Caddesi’ne kadar aynı yollardan gittik, trafik yoğunlaşmaya başlamıştı. Bağdat Caddesinde ise sıkıcı denecek kadar yoğundu.  Selami Çeşme civarında Özgür ve Berrak’la vedalaştıktan sonra hızlı bir sürüşle Fulya’ya geri döndüm.

O gün tekrar Caddebosta’na gidecektim ve sürpriz bir şekilde ilk artçılı sürüşümü gerçekleştirecektim…

İlk gezi: http://www.burakarub.com/istanbul-uyurken-gezileri-1/

Öncü geziler: http://www.burakarub.com/istanbul-uyurken/

İstanbul gece bir başka güzel, gelin gezelim (:

Burak Daylan.

İşlerden dolayı sık sık sabahladığımda bazen çok bitkin değilsem motosikletle geziler yaparım. İstanbul’un en sakin saatlerinde bol bol gazlarım…

Bazen kısa bazen uzun gezilerdir bunlar ama hep İstanbul sınırlarında. Yollar bomboş, hava karanlık olur yola çıktığımda. Gezinin bir yerinde konumum iyi olmalı güneşin doğusunu seyretmek için. Aynı şekilde kahvaltı yapacaksam da doğru yerde olmam lazım.

Bu gezilerde beni üzen bir şey gecenin İstanbul’u olduğundan daha güzel göstermesi ama benim cep telefonuyla bunu doğru dürüst görüntüleyememem olmuştur. Sonunda yanımda taşıyabileceğim kompakt bir fotoğraf makinasıyla tripotsuz da olsa bazı görüntüler kaydedebildim.

İstanbul’un merkezi yerleri oldukça aydınlık, bir daha ki sefer daha karanlık yerlerde olacağım.

İyi gezmeler (:

Burak Daylan.

İstanbul’da yaşasa da bazen İstanbul’u özlüyor insan. İstanbul öyle bir garip memleket…

İşte bir gün Utopicfarm ekibinden  Sevgili Harun Güven’in  yolladığı e-posta ile bu özlemi gidereceğimi anlıyorum. Hem de en güzel yolla, deniz (: O gün rüzgar var ve az da olsa parçalı bulutlu, bulutlar güneşi kesmediği zaman güneş yakıcı, bunu bahane ederek yelkenin gölgesine sığınıyorum. Denizin ortasındaki bir gölgeden İstanbul’u seyrediyorum, Kalamış Marinası’ndan  Sarayburnu açıklarına olan yolculuğumuz boyunca.

Bindiğimiz tekne Back-Up üyelerinin yararlanabildiği eğitim ve gezi amaçlı küçük bir yelkenli.  Gezi sırasında bir yandan İstanbul’u fotoğraflarken bir yandan da tekne, yelkencilik, deniz ve Back-Up’ın hizmetleri sırasında yaşanmış komik olayları dinledik, gülüştük, eğlendik (:

Bindiğimiz tekne 8 kişilik bir gezi kapasitesine sahipken eğitimler sırasında her defasında 4 Back-Up üyesi ile denize çıkıyorlar. Tekne üyelere belli rotalarda gezi amaçlı da kiralanabiliyor. Bizim yaptığımız tur kadarıyla bu tekneyi kullanması kolay gözükse de, bu konuda tecrübesiz birinin sözlerine güvenilmeyeceğini hatırlatırım. Orta sertlikteki rüzgarda bile 45-50 derece yatıyor olmak müthiş zevkli ama kaptanımız uyarmasa yuvarlanmak hatta denize düşmek işten bile değil.  Ben Sarayburnu’na doğru giderken sağ tarafa oturarak balans yaptım da öyle fazla heyecan yaşamadık (:  İşin şakası aslında Kaptanımız Çağdaş ve Back-up Reklam ve Halkla İlişkiler Yetkilisi Seçil Temel’in çabaları teknenin denizde ilerlemesini  sağlıyordu. Ayrıca Back-Up Dünyası’na ait eğlenceli hikayeleri de bize yine Şeçil anlatıyordu.

1,5-2 saatlik gezi sonunda Kalamış Marinası’na yelkeni kapatıp motor ile ilerlerken yelkenli ile gezmenin ne kadar huzur verici bir şey olduğunu hatırlıyor insan.  Şehrin ortasında ama şehirden uzak olmak, yalnızca rüzgar ve dalgaların sesi belki bir kaç martı…

Bu gezi o günkü gezi programının bir kısmıydı aslında daha sonra Gebze’nin köy yollarına doğru motosikletimle yapacağım yolculuk günümün mutluluk seviyesini daha da arttıran 2. unsur olacak…

not:  O aşağıdaki nokta gibi şeyler WP güncellemesinden sonra düzeltemediğim resim galerisi, Ahmet Bülent bir çare bulana kadar böyle nokta şeklindeler ama tıklamayı becerirseniz çalışıyor ve yazıya ait bir sürü resim var.

Burak Daylan.

Ne güzel öneriler ile karşımıza çıkıyorlar bazen şaşırıyorum. Favorim A alternatifi yani şu soldaki tramvay.

Böyle, sanki millete bir şey seçtirmiş gibi yapma olaylarından rahatsız olmaya başladım. Modası geçmiş, hiç bir vizyonu olmayan tasarımları önümüze seçelim diye koyuyorlar ya, ondan bahsediyorum.

Sağdaki alternatifin zaten elle tutulur bir yanı yok, şimdiden makyajlanmış bir modele benziyor ve böyle agresif, suratsız araçlara şehrimizin hiç ihtiyacı yok.  Soldaki daha temiz yüzlü, daha modern, hatta daha tasarımcı işi bir yorum. Ama o da dünyada her şehirde görebileceğimiz 10-15 senedir varolan tipte bir yüze sahip.

Ayrıca bize, yani “İstanbul”lulara, bir de daha geleneksel bir model sunmanız gerekmiyor mu? Biz tarihi bir kentte yaşamıyor muyuz? Nostaljik filan demiyorum, biraz geleneksel dokunuşları olan bir şey de olabilir. Modern bir kent yaratmak, tarihin içinden geçen en teknolojik görünümlü araçla mı sağlanıyor?  Evet bunu yapmak aslında çok zor, çok yetenekli bir tasarım ekibi ile bile olacak iş değil. İyi iş için çok yetenekli müşterilere de ihtiyaç var.

Görülen o ki, sadece tasarımcı bu işi çözemiyormuş; ona işi verenler eğer gelen önerileri kabul etmiyor veya zaten bu şekilde yönlendiriyorsa tasarımcının yapabileceği bir şey de kalmıyor  (bu arada bunları kimler tasarladı bilmiyorum, işinin ehli birileri mi değil mi söylemek zor, çünkü sorunun müşteriden kaynaklanma ihtimali daha yüksek bence).

Bir tasarımcı meslektaşım “cevap veriyorum C” diye yazmış bir sosyal platforma. İşte bize gereken bu “C” alternatiflerini tasarlatacak vizyona sahip müşteriler, yoksa yaptığımız iş tamamen ticari bir hizmet sağlayıcı olmanın ötesine geçmez.

Burak Daylan

Berlin için yapılmış platformlar, üstleri istendiğinde kapanabiliyor

   İstanbul’da denize girmek, özellikle de boğaz ve haliç  bölgesinde intihar etmeye eş değer.  Kastrup, Kopenag ve Berlin’de uygulanmış bir kaç örnek bana İstanbul’da denize girmenin bir yolu olacağını gösterdi.  Deniz üzerinde yüzen platformlar ile güneşlenme ve havuz bölümleri olan alanlar yapmak mümkün.  Özellikle durgun suyuyla haliç bölgesi şehiriçi için veya adalara bakan kıyılar bu tip projeler için çok elverişli görünüyor.  Boğaz için bile iyi bir mühendislik çalışmasıyla böyle projeler geliştirilebilir.

   Gün içinde güneşlenme ve yüzme alanı olarak kullanılacak platformlar, akşam vakti restoran, eğlence mekanı ve düğün, toplantı vs. gibi organizasyonlar için elverişli yerler  olabilirler.  Kış aylarında sökülebilir veya üzerleri hafif materyaller ile kapatılıp hizmet vermeye devam edebilirler.